Wczoraj popełniłem tekst o wyznawaniu grzechów jedni drugim. Dziś chciałbym podzielić się z Wami moimi spostrzeżeniami dotyczącymi ducha religijności w zborach, w tym poza denominacjami. Jednym z jego objawów jest stworzenie przez grupę lub kilka autorytetów aury nieskazitelności. Pamiętam jak jedna z sióstr zadzwoniła do mnie kiedyś, aby powiedzieć mi o pewnej sytuacji w jakiejś tam eklezji internetowej. Otóż ludzie z tej grupy do pewnego momentu mówili o swoich słabościach publicznie. Tym przełomowym momentem było to, kiedy pewien mężczyzna zaczął opowiadać jak pokonał wszystkie grzechy, jak mu Bóg błogosławi i w ogóle jak wielki ma wzrost. Cała reszta od tamtej pory po prostu zamknęła się w sobie uznając się za gorszych. Z opowieści owej Siostry wynikało, że ów człowiek miał niesamowitą pychę. Wcześniej rywalizował w grupie chcąc wieść prym, miał na spotkaniach niemal anielski głos, a w rozmowach prywatnych był super surowy i potępiający. Pomyślałem „duch religijności” zbudowany na bazie aury autorytetu. Takich grup gdzie jeden lub kilku liderów tworzą wokół siebie otoczkę nieskalanej świętości jest wiele. To powoduje, że ludzie żyją latami w grzechach, ponieważ wstydzą się o nich mówić. To nic, że liderzy mają grzech lucyfera. Zresztą podobnie jest ze spiskowcami. Oni już wszystko wiedzą. Przemiana umysłu jest nieistotna w teologii spisku.
Jeśli więc masz problem z jakimś grzechem i boisz sie potępienia czując, że ktoś jest idealny, a Ty nie, to najprawdopodobniej masz do czynienia z duchem religijności.
Bez otworzenia się pojedynczych ludzi grupa staje się skostniała. Jest duch kontroli podpięty pod ducha religijności. Czytam, zaliczam, byłem. Bez szczerości nie ma relacji.
Jezus przyszedł do chorych, a nie do tych, co uważają się za zdrowych.
Polish 
English