Wczoraj ujął mnie mocno Psalm 92, a konkretnie poniższy werset:
Prostak nie zna, a głupi tego nie rozumie: (7) Gdy niegodziwi wyrastają jak ziele i kwitną wszyscy czyniący nieprawość, to tylko po to, aby byli wykorzenieni aż na wieki
Wiele osób zastanawia się dlaczego ludzie źli żyją długo, i dlaczego takim ludziom sie często powodzi lepiej niż pobożnym.
Jeśli połączymy Psalm 92 ze Słowami Jezusa, to tworzy się nam obraz mądrości Bożej.
A gdy zboże podrosło i wydało owoc, wtedy się pokazał i kąkol. (27) Przyszli więc słudzy gospodarza i powiedzieli mu: Panie, czy nie posiałeś dobrego nasienia na swojej roli? Skąd więc ma ona kąkol? (28) A on im rzekł: To nieprzyjaciel uczynił. A słudzy mówią do niego: Czy chcesz więc, abyśmy poszli i wybrali go? (29) A on odpowiada: Nie! Abyście czasem wybierając kąkol, nie powyrywali wraz z nim i pszenicy. (30) Pozwólcie obydwom róść razem aż do żniwa. A w czasie żniwa powiem żeńcom: Zbierzcie najpierw kąkol i powiążcie go w snopki na spalenie, a pszenicę zwieźcie do mojej stodoły. Mat. 13.
Zło musi jak dobro dojrzeć. To dlatego Jezus w Apokalipsie poinformował nas o tym przeznaczeniu w nieco inny posób:
(11) Kto czyni nieprawość, niech nadal czyni nieprawość, a kto brudny, niech nadal się brudzi, lecz kto sprawiedliwy, niech nadal czyni sprawiedliwość, a kto święty, niech nadal się uświęca.
(Apokalipsa (Objawienie) 22:11)
Bóg zna każdego człowieka i stąd wie, kto chce zawrócić ze złej drogi, a kto nie. Niegodziwi wyrastają jak ziele i kwitną wszyscy czyniący nieprawość, to tylko po to, aby byli wykorzenieni aż na wieki.
Na wieki, czyli na zawsze, gdyż ludzie źli nie mogą przebywać z tymi, którzy starali się być dobrzy.
Myślę, że większość wierzących czeka na koniec tego wszystkiego. Czas łaski powoli się kończy, a finał końca możliwości skorzystania z ratunku od śmierci drugiej będzie miał miejsce pod koniec Wielkiego Ucisku biblijnego.
Kiedy się skończy czas łaski odwrócą się rolę zgodnie z przypowieścią o bogaczu i Łazarzu.
(22) I stało się, że umarł żebrak, i zanieśli go aniołowie na łono Abrahamowe; umarł też bogacz i został pochowany. (23) A gdy w krainie umarłych cierpiał męki i podniósł oczy swoje, ujrzał z daleka Abrahama i Łazarza na jego łonie. (24) Wtedy zawołał i rzekł: Ojcze Abrahamie, zmiłuj się nade mną i poślij Łazarza, aby umoczył koniec palca swego w wodzie i ochłodził mi język, bo męki cierpię w tym płomieniu. (25) Abraham zaś rzekł: Synu, pomnij, że dobro swoje otrzymałeś za swego życia, podobnie jak Łazarz zło; teraz on tutaj doznaje pociechy, a ty męki cierpisz. (26) I poza tym wszystkim między nami a wami rozciąga się wielka przepaść, aby ci, którzy chcą stąd do was przejść, nie mogli, ani też stamtąd do nas nie mogli się przeprawić. (27) I rzekł: Proszę cię więc, ojcze, abyś go posłał do domu ojca mego.
Może teraz przeżywacie jakieś poniżenie, ból, zmagacie się z problemami, ale kiedyś Bóg Wam to wszystko wynagrodzi.
