Prawda w czasach ostatecznych. Chrześcijanie biblijni.

Chrześcijanie biblijni. Prawda dla NAŚLADOWCÓW JEZUSA CHRYSTUSA "Poznacie prawdę, a prawda was wyzwoli"

Francuscy protestanci i masoni.

Podczas prześladowań religijnych w XVIII wieku protestanci byli w stanie spotykać się ze sobą w ramach ruchu masonerii. W XIX wieku protestanccy masoni odegrali ważną rolę w polityce.

 

 

Początki masonerii

Jean Théophile Desaguliers 

Masoneria „spekulacyjna”, która powstała w XVIII wieku, wywodzi się z „operacyjnej” masonerii, tworzonej przez średniowiecznych masonów. Ruch został założony w Anglii w 1723 r., Kiedy sporządzono konstytucję Andersona, która określała, w jaki sposób ma być prowadzona. (Francuscy hugenoci Désaguliers, którzy zostali zmuszeni do ucieczki z rodzinnego hrabstwa w czasie Rewolucji , a później zostali pastorami w Kościele anglikańskim , byli jednymi z tych, którzy pomogli w opracowaniu tego dokumentu.

Jedną z zasad ruchu jest wiara w Boga i wolność przekonań religijnych.

Masoneria została wprowadzona do Francji przez angielskich emigrantów, którzy byli zwolennikami Stuartów.

Początkowo liczba domków znacznie wzrosła, składała się głównie z obcokrajowców. Byli otwarci na każdą religię – jeśli chodzi o masonerię, Bóg był Wielkim Architektem wszechświata. Nowi członkowie to duchowni i wybitni szlachcice (na przykład wielkim mistrzem był książę de Chartres, przyszły Philippe Egalité).

Od 1740 r. Było około dziesięciu lóż w Paryżu i piętnaście w prowincjach.

W XVIII wieku wielu protestantów przyłączyło się do ruchu masońskiego

Fartuch kamieniarza  Collection Château de Coppet

Ruch masonerii przyciągnął wielu oświeconych i inteligentnych ludzi. Protestanci, cierpiący tak jak oni z prześladowań religijnych, byli szczególnie zainteresowani przyłączeniem się; jako masoni mogli zachować swoją tożsamość i wartości w całkowitej tajemnicy: mogli cieszyć się nawzajem swoją firmą, dyskutując o kluczowych kwestiach swojego czasu. Ponieważ należeli do zakazanej wiary i byli mniejszością we francuskim społeczeństwie, ruch masoński nigdy nie umieszczał na swoich listach członkowskich żadnych danych osobowych dotyczących religii, dając im tym samym całkowitą ochronę.

Kiedy dekret Tolerancji został wydany w 1787 r., Wyszło na jaw, że w domkach w Marsylii, Bordeaux, Sedanie, Strasburgu, Nantes, La Rochelle i Caen było wielu protestantów.

W domkach w Nîmes protestanci stanowili większość.

Podczas rewolucji było wielu masońskich protestantów:

  • 7 pastorów masonów (spośród 16 pastorów) w Zgromadzeniu Konstytucyjnym
  • 2 pastorów masonów (spośród 15 pastorów) w Zgromadzeniu Ustawodawczym
  • 7 pastorów masonów (spośród 29 pastorów) na Konwencie Narodowym.

Oto nazwiska niektórych pastorów masonów: Antoine Court de Gébélin, Jean-Paul Rabaut-Saint Etienne i jego brat Rabaut-Pommier, Jeanbon Saint André i protestanci Boissy d’Anglas i Marat.

W XIX wieku

Markiz AF de Jaucourt SHPF

 

Wolnomularstwo zatrzymało się podczas rewolucji, ale zaczęło się od konkordatu.

Kiedy podpisano prawa organiczne w 1802 r., Protestanci i masoni zostali uznani przez państwo.

W czasach Imperium było 3000 protestanckich masonów. Przykładami są Benjamin Constant, Guizot jako młody człowiek, François de Jaucourt, rówieśnik Francji i członek Konsystorza Eglise Réformée w Paryżu przez całą pierwszą część stulecia.

Ruch masonerii zmniejszył się do pewnego stopnia w czasie Restauracji i Monarchii de Juillet, tylko po to, by odzyskać impet z liberalnym imperium. Wielu protestantów było tym zainteresowanych, ponieważ byli zainteresowani omówieniem problemów społecznych, kwestią edukacji, a później chętnie popierali państwo republikańskie. Na przykład Felix Pécault, Jules Steeg, Ferdinand Buisson, Eugène Réveillaud i Henry Pyt.

 

Pastor Frédéric Desmons, jeden z czołowych członków liberalnych protestantów, został przyjęty do loży w 1861 r. I po odejściu z ministerstwa został wielkim mistrzem Wielkiej Loży we Francji w 1887 r., A następnie został członkiem parlamentu dla Gard, a później dla senatora.

Jednak pod koniec stulecia pojawiła się tendencja antyreligijna, zniechęcając wielu protestantów do przestrzegania ruchu.

 

Dziś w obszarach silnie protestanckich można znaleźć wiele lóż masońskich.

 

Rzeczywiście, liczba protestanckich masonów we Francji jest zaskoczeniem, gdy uważa się, że protestantyzm dotyczy tylko niewielkiej mniejszości ludności. Składają się z pastorów, profesorów teologii i czołowych członków stowarzyszeń protestanckich. Trzeba jednak zdać sobie sprawę, że niektóre ruchy w kościele protestanckim, zwłaszcza ewangelicznym, mają dość wrogi stosunek do masonerii.

źródło: museeprotestant.org/en/notice/french-protestants-and-the-freemasons/

 

 

Tekst ten przedstawiający notabene fakty nie ma na celu zniechęcić do do pastorów ponieważ wielu jest szczerze oddanych Bogu, ale pokazać samym pastorom również, że czasem różnice teologiczne i pójście w ekumenie nie wynika li tylko z teologii, ale stanowi system wartości typowy dla ich tajnych organizacji masońskich.

Obecnie bardzo łatwo można rozpoznać zwiedzenie i są do tego dwa kryteria:

 

  1. Ekumenizm.
  2. ProIzraelski stosunek do Bliskiego Wschodu.

 

 

 

 

1 Comment

Add a Comment
  1. Dziękuję za informacje…

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Detektyw Prawdy, Dobra Nowina i Apokalipsa © 2015 Frontier Theme
%d bloggers like this: